Το μπλε φεγγάρι του Αυγούστου

Όπως πολλοί γνωρίζουν ήδη, σήμερα θα έρθουμε αντιμέτωποι με ένα σχετικά ασυνήθιστο φαινόμενο, μια δεύτερη πανσέληνο, το λεγόμενο και blue moon. Το χρώμα φυσικά του φεγγαριού δε θα είναι μπλε, καθώς αυτή η φράση έχει 2 ερμηνείες. Σύμφωνα με την πρώτη, μπλε φεγγάρι αποκαλείται η πανσέληνος που συμβαίνει σε ασυνήθιστη χρονική στιγμή (once in a blue moon που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι για να χαρακτηρίσουν ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο). Καθώς λοιπόν κάθε έτος φυσιολογικά έχει 12 πανσελήνους, η 13ή που συμβαίνει κάθε λίγα χρόνια λέγεται και μπλε φεγγάρι. Η δεύτερη ερμηνεία του φαινομένου που είναι και η πιο κυριολεκτική, είναι το γαλαζωπό χρώμα που μπορεί να πάρει το φεγγάρι στα μάτια μας εξ'αιτίας της ύπαρξης καπνού ή μορίων σκόνης στην ατμόσφαιρα, φαινόμενο που παρατηρήθηκε μετά τις δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά το 1950 και, μετά την έκρηξη ενός Ηφαιστείου στην Ινδονησία το 1883. Ενώ μία ακόμα ερμηνεία βασισμένη στην επικαιρότητα είναι ότι το φεγγάρι θα ξαναβγεί σήμερα για να αποχαίρετήσει τον φίλο του, Νηλ Αρμστρονγκ ο οποίος απεβίωσε προ ολίγων ημερών.

Τέλος, κάποιοι βασισμένοι στις λαικές δοξασίες, θεωρούν το σημερινό, δεύτερο φεγγάρι ως ένα δυσοίωνο φαινόμενο, ενώ άλλοι, απλά δράττονται της ευκαιρίας να παρακολουθήσουν αυτό το υπέροχο και ρομαντικό θέαμα. Εν πάσει περιπτώσει με αυτή την ξεχωριστή πανσέληνο αποχαιρετάμε μια και καλή πια το καλοκαίρι με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και ετοιμαζόμαστε για έναν δύσκολο χειμώνα.

Λάθος αίμα..

Το γράμμα του 77χρονου

Ολη η Ελλάδα σοκαρίστηκε χθες από την "δολοφονία" του 77χρονου συνταξιούχου στην πλατεία Συντάγματος. Και οχι, δεν έκανα λάθος, γιατί περί δολοφονίας πρόκειται. Το χέρι του συνταξιούχου οπλίστηκε από τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης και την συνεχή υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής, της δικής μας ζωής, από εκείνους που κυβερνούν αυτή την χώρα. Το ελληνικο κράτος τράβηξε τη σκανδάλη και πήρε τη ζωή από αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήταν δική του επιλογή να πεθάνει, εκείνοι του την προσέφεραν ως τη μόνη του επιλογή. Εκείνοι που μέρα με τη μέρα ψαλιδίζουν μισθούς και συντάξεις, ψαλιδίζοντας ταυτόχρονα και το νήμα της ζωής μας. Ναι, ακούγονται γραφικά όλα αυτά αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Γιατί δεν μιλάμε για αυτοκτονία όταν κάποιος άνθρωπος επιλέγει να μη ζει, απ'το να φυτοζωεί  και να ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει˙ μιλάμε για στυγερή δολοφονία από εκείνον που τον ώθησε σε τέτοιο σημείο ανέχειας. Αν λοιπόν δεν προσπαθήσουμε όλοι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, αυτό το περιστατικό θα είναι απλά η πρώτη δολοφονία από ένα κράτος "serial killer", όσο παρατραβηγμένο και βγαλμένο από θρίλερ και αν ακούγεται. Τέλος δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσω για αυτό το τραγικό γεγονός, έτσι θα κλείσω απλά λέγοντας ότι..ΔΥΣΤΥΧΩΣ στην πλατεία Συντάγματος χθες το πρωί χύθηκε λάθος αίμα .. και ο νοών.. νοείτω.

Τροφή για σκέψη

Με αφορμή τη συγκέντρωση στο κέντρο και την ψήφιση του μνημονίου 2 θέλω να θίξω κάποια θέματα τα οποία με προβλημάτισαν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν.
Ήμουν και εγώ ένας από τις πολλές χιλιάδες Έλληνες που κατέβηκαν στο κέντρο την Κυριακή σε μια προσπάθεια να αποτρέψουμε το αναπότρεπτο και επειδή ήθελα να έχω μια σφαιρική άποψη των γεγονότων, γύρισα ολόκληρο το κέντρο - από την Ομόνοια, το Μοναστηράκι και το Σύνταγμα, μέχρι και το Κολωνάκι- . Περνώντας απ'όλα τα σημεία αντίκρυζες και διάφορα σκηνικά. Ωστόσο, κάποια από αυτά μου έκαναν τρομερή εντύπωση.
          Αρχικά, το πρώτο που παρατήρησα ήταν κάτι πολύ λυπηρό και απογοητευτικό και αφορά τον κόσμο που μαζεύτηκε στο κέντρο. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και νέοι ένα μεγάλο ποσοστό από τους συγκεντρωμένους ήταν οικογένειες ή και άνθρωποι άνω των 30. Γεγονός που με έκανε να σκεφτώ, πού είναι η υπόλοιπη νεολαία, πού είναι οι υπόλοιποι νέοι που τους καταστρέφουν το μέλλον, και γιατί δεν προσπαθούν έστω με την παρουσία τους να κάνουν κάτι;

          Συνεχίζοντας την πορεία μου, και μην έχοντας καταφέρει να απαντήσω στο προηγούμενο ερώτημα μου, φτάνω στην οδό Πανεπιστημίου. Εκεί, αναρχικοί καίνε μια τράπεζα αλλά το περίεργο είναι άλλο, ο κόσμος τους χειροκροτεί και τους επικροτεί. Ο ίδιος κόσμος που συνήθως έτρεχε όταν έβλεπε "κουκουλοφόρους και αναρχικούς", τώρα τους επιδοκιμάζει. Αυτό, γινόταν ακόμα εντονότερο όταν στον ορίζοντα άρχισαν να φαίνονται οι δυνάμεις των ΜΑΤ. Από τη μία οι λεγόμενοι αναρχικοί με κρυμμένα τα πρόσωπα τους να πετάνε μάρμαρα και να βρίζουν και από την άλλοι απλοί άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας, χωρίς να κρύβουν τίποτα, να συμμετέχουν και αυτοί εκφράζοντας την οργή και την αγανάκτιση τους.

          Αφήνοντας πίσω την Πανεπιστημίου, κάποια στιγμή έφτασα στο Κολωνάκι, στην οδό Σκουφά πιο συγκεκριμένα. Προς έκπληξη μου κάποιες από τις καφετέριες ήταν γεμάτες, όπως ένα φυσιολογικο κυριακάτικο απόγευμα. Λίγες ώρες μακρυά από την ψήφιση ενός σχεδίου διάσωσης που θα μας έριχνε πιο βαθιά στην άβυσσο, απ'έξω ο κόσμος να διαδηλώνει και να έρχεται αντιμέτωπος με τα δακρυγόνα των ΜΑΤ και εκείνοι αμέριμνοι να χαλαρώνουν απολαμβάνοντας το απογευματινό καφεδάκι τους. Μα δεν έχουν συναίσθηση του τί συμβαίνει, αναρωτήθηκα.
           Τέλικώς, φτάνοντας στο Μοναστηράκι και ενώ ήταν ήδη αρκετά αργά σκέφτηκα να προχωρήσω προς το Σύνταγμα, από την Ερμού για να δω πώς ήταν και εκεί τα πράγματα τη δεδομένη στιγμή· μάταια όμως, λίγα μέτρα μετά την Καπνικαρέα, η πρόσβαση στο Σύνταγμα ήταν αδύνατη καθώς μια περίμετρος δακρυγόνων έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψω και εγώ μαζί με πολλούς άλλους την προσπάθεια μας.
           Μετά από κάποια ώρα έφτασα σπίτι μου, με πρώτο μου μέλημα να ανοίξω την τηλεόραση καθώς πλησίαζε η στιγμή της ψηφοφορίας στη Βουλή. Προς έκπληξη μου, βλέπω εικόνες καμμένων κτηρίων στα κανάλια, πράγμα που με μπέρδεψε καθώς πριν λίγη ώρα και εγώ στο κέντρο των γεγονότων βρισκόμουν και δεν είδα αυτή την κατάσταση. Παρατηρώντας πιο προσεκτικά όμως, είδα ότι οι εικόνες που προέβαλλαν τα αγαπημένα μας ΜΜΕ ηταν οι ίδιες, τα ίδια κτήρια στη φωτιά, οι ίδιες τράπεζες. Μέσα σε αυτό το κλίμα καταστροφής ξεκίνησε και η ψηφοφορία· στην αριστερή μεριά της οθόνης οι βουλευτές να λένε ΝΑΙ σε όλα, και στη δεξιά τα συγκεκριμένα κτήρια να καίγονται αυξάνοντας το μέγεθος της προβαλλόμενης τρομολαγνείας.
           Κλείνοντας, απ'ότι φαίνεται οι Βο(υ)λευτές, οι ομάδες καταστολής και τα Μεσα Μαζικης Παραπλάνησης δεν θα βρουν κανέναν αναρχικό αντιμέτωπο, αλλά τον απλό κόσμο, τον κόσμο που (εν μέρει) ξύπνησε και συνειδητοποίησε ότι δεν έχει μέλλον. Και ναι δυστυχώς χάθηκαν τα καταστήματα και οι δουλειές του κόσμου, αλλά δεν είδα καμία ανάλογη αναφορά σε κανένα ΜΜΕ, ούτε για τα όνειρα μας που καταστρέφονται καθημερινά, ούτε και για το μέλλον μας που καίγεται και σιγοσβήνει μέρα με τη μέρα.